Vanmorgen waren we al vroeg wakker. Nadat we de laatste spullen in de auto hadden gelegd, zijn we naar de camperstalling gereden. Met een paar keer steken reed Jorrit de camper zonder schade naar buiten. Hij vulde de watertank voor de helft, terwijl ik alle spullen die we mee wilden nemen een plekje gaf in de camper.

Het duurde even voordat alles naar behoren werkte. Tot onze verbazing hing er een rubber van de voorruit los, terwijl dat in december tijdens de beurt nog ‘goed vastgeplakt’ zou zijn. Nou ja, blijkbaar dus niet.

We zijn eerst nog even langs huis gereden om de auto voor de deur te parkeren en de fietsen in de camper te zetten. Daarna zijn we binnendoor vertrokken, lekker op ons gemak. Het eerste deel van de route was niet bijzonder, maar het laatste stuk was prachtig. Alleen… wat heeft België toch slechte wegen.
Het leek alsof er een heel orkest op onze kopjes en borden zat te trommelen. Gelukkig is alles heel gebleven.Daarna konden we doorrijden naar Han-sur-Lesse, waar we morgen lekker willen gaan wandelen.

We hadden eigenlijk nog een dagje willen blijven om te gaan wandelen, maar het regende pijpenstelen en het leek voorlopig niet op te klaren. Daarom besloten we naar Prüm te rijden. De route was mooi, al konden we door de mist niet veel zien. Na La Roche-en-Ardenne werd het gelukkig droger en trok de mist weg, waardoor het zicht weer beter werd.

Onderweg hebben we diesel getankt bij het Knauf Shopping Center, precies op de grens met Luxemburg. Wat een verschil met Nederland: wij betaalden €1,465 per liter. Daarna hebben we de camper neergezet op Wohnmobilstellplatz Prüm (CC105665) voor €10,00 per nacht.

We wilden eigenlijk gaan eten bij restaurant Zur Alten Abtei, maar dat bleek gesloten vanwege vakantie. Gelukkig was het restaurant op de hoek, Stiftsklause, wél open. We hebben meteen gereserveerd voor 18.00 uur. Het eten was erg lekker, echt een aanrader.
128 km gereden.

Vandaag zou het mooi weer worden, maar toen we wakker werden was het nog wat mistig , wel droog gelukkig. We wilden gaan wandelen en hadden op Komoot een route uitgezocht van 4,8 km naar het Explosiekratermonument in Prüm, met zo’n 100 meter stijging. We hebben nog even gewacht tot de zon doorbrak.

We liepen de route tegen de klok in, zodat we de grootste stijging meteen aan het begin hadden. Dat bleek een pittige klim over een modderig pad. Eenmaal boven hebben we genoten van een lekkere wrap met sla en kip, die we in Prüm hadden gekocht. Bij het ziekenhuis konden we fijn in een parkje in de zon zitten.

Na de lunch liepen we verder naar het Herinnerings- en Gedenkteken Explosiekrater Kalvarienberg. Dit is de grootste aaneengesloten explosiekrater ter wereld die door menselijk handelen is ontstaan, en herinnert aan de ramp die Prüm op 15 juli 1949 trof.Rond 19.00 uur ging destijds de brandsirene af.

De dag zou zonnig beginnen, maar toen we de gordijnen openden, hing er een dikke, stille mist over het dal. Geen haast, geen druk gewoon eerst rustig wakker worden. Pas toen de wereld langzaam uit de nevel tevoorschijn kwam, trokken we onze wandelschoenen aan voor de 8‑kilometerroute die we via Komoot hadden uitgezocht.

Het eerste stuk leidde ons over een voetpad door een park, waarna het pad begon te stijgen. Zo’n 100 meter omhoog, net genoeg om je benen te voelen, maar niet zwaar. Overal om ons heen kwam de natuur tot leven: frisse knoppen, zachte kleuren, het soort voorjaar dat je bijna kunt ruiken. Langs ons liep een klein beekje dat de hele wandeling met ons mee kabbelde.

Op het keerpunt vonden we een zonnig plekje bij een klein vennetje, het begin van datzelfde beekje. Daar hebben we in alle rust een broodje gegeten, met alleen het geluid van water en vogels om ons heen. Daarna daalden we langzaam weer af, een ontspannen route terug richting het dal.

Beneden in het dorp hebben we op een terras in de zon genoten van een kop koffie, precies op het goede moment van de dag. 

We gaan weer vertrekken uit Prüm, na een paar echt lekkere, rustige dagen.

De ochtend hing nog vol zachte mist toen we de camper startten en via een mooie, slingerende route richting Trier reden. Daar hebben we de camper neergezet op Reisemobilpark Treviris (P4N #9716). Voor €15 per 24 uur sta je er prima, en omdat het nog niet druk was, konden we een fijn plekje uitzoeken vlak bij een stroompaal. Je werkt daar met een kaart waar je zelf tegoed op zet, zodat je bij de automaat kunt betalen is even wennen, maar eigenlijk best handig.

Na een kop koffie zijn we langs de Moezel richting de Römerbrücke gelopen.
De Römerbrücke oogt misschien eenvoudig, maar onder je voeten rusten de originele Romeinse pijlers uit 142–150 n.Chr., gebouwd in de tijd dat Trier een van de belangrijkste steden van het Romeinse Rijk was.

Op deze plek lag al eerder een houten brug uit 18/17 v.Chr., gevolgd door een eerste stenen versie rond 45 n.Chr.. Maar het zijn de massieve basaltblokken van de tweede eeuw die de eeuwen hebben doorstaan: 

Wie er vandaag rondloopt, ziet vooral steen en stilte, maar met een beetje verbeelding hoor je het weer: het klotsen van water, het geroezemoes van bezoekers, en het trotse Romeinse streven dat deze plek ooit tot leven bracht.

Vanaf daar zijn we verder gelopen naar het oude centrum van Trier. De honger begon inmiddels te knagen, dus zijn we neergestreken bij een soort pizzeria. Jorrit nam een pizza, ik een salade met scampi’s,  allebei verrassend lekker. Met nieuwe energie liepen we door naar de Grote Markt, waar meteen de sfeer opviel: aan de ene kant een stand van de AfD, bemand door jongeren in donkere kleding en zwarte mondkapjes; aan de andere kant antifascisten die luid protesteerden tegen de AfD. Een bijzonder contrast midden op zo’n historische plek.

Daarna liepen we door naar de Trierer Dom, die al van een afstand indrukwekkend boven de stad uittorent. Zodra je binnenstapt, voel je dat dit gebouw al eeuwenlang ademhaalt. Het is de oudste bisschopskerk van Duitsland, en dat merk je aan alles: de massieve pilaren, de hoge bogen, de mengeling van stijlen die door de eeuwen heen zijn ontstaan.

Vandaag gaan we het museum bezoeken het Rheinisches Landesmuseum. €10,00 pp met 65 + korting voor museum en lichtshow. Zodra je binnenstapt, voelt het alsof de tijdlagen van de stad zich één voor één voor je openen. Van de eerste sporen uit de Steentijd tot de rijkdom van het Romeinse Trier , alles ligt hier onder glas, zorgvuldig bewaard.
In de grote zalen schitteren de Romeinse mozaïeken, de grootste collectie ten noorden van de Alpen. Je ziet scènes uit het dagelijks leven, mythologische figuren en patronen die ooit de vloeren van villa’s sierden.
Verderop staan de monumentale grafstenen uit Neumagen, zo gedetailleerd dat je bijna de stemmen van wijnhandelaren, schippers en ambachtslieden kunt horen. Je ziet er veel beelden zonder neus, dit komt door Politieke of religieuze wraak: vijanden of opvolgers beschadigden beelden van vorige machthebbers om hun macht te breken of hun herinnering te wissen. Vandalisme in latere eeuwen: plunderaars en soldaten sloegen vaak juist de neus of het gezicht kapot. 

We werden wakker in een witte nevelige wereld, maar toch zijn we vertrokken naar Piesport. Hoe dichter we in de buurt kwamen, hoe helderder het werd en langzaam begon de zon te schijnen.
We hebben de camper geparkeerd op Cp CC 8250 €14,00 incl. stroom en water.
Na de koffie is Jorrit zijn 8000 stappen gaan doen en heb ik Polarsteps bij gewerkt.
Vandaag 41 km gereden.