We zijn vroeg vertrokken om verzekerd te zijn van een mooi plekje aan de rand van het dorp om de nacht door te brengen op de Aire de Base de Plein Air, naast het station van Le Bec-Hellouin. Dit voormalige spoorwegstation lag aan de historische spoorlijn tussen Évreux en Honfleur. In de 19e en het begin van de 20e eeuw speelde het een belangrijke rol in het vervoer van reizigers, landbouwproducten en andere goederen uit de streek.
Deze spoorlijn tussen Évreux en Honfleur werd in 1969 gesloten voor reizigersverkeer en in 1971 voor goederenvervoer. De spoorrails zijn inmiddels verwijderd en het tracé is omgevormd tot een mooi fietspad.
We zijn eerst naar de Abbaye Notre-Dame du Bec gelopen. Wat direct opviel, was de serene rust die hier heerste. Binnen de poorten kwamen we langs een oude wasplaats of waterbekken. Monniken gebruikten het stromende bronwater voor huishoudelijke taken, zoals wassen, en voor de watervoorziening van het abdijdomein. Dankzij de voortdurende doorstroming bleef het water schoon.
Naast het bekken stond een indrukwekkende oude plataan uit de 18e eeuw.

Daarna zijn we naar de Église Abbatiale Notre-Dame du Bec gegaan. Dit is de huidige abdijkerk van de abdij van Le Bec-Hellouin en vormt het spirituele hart van het klooster. De kerk wordt nog altijd gebruikt door de benedictijnse monniken.
De stichter ridder en monnik Herluin is hier in de kerk begraven in een graftombe.
De kerk die je vandaag ziet, is niet de oorspronkelijke middeleeuwse abdijkerk. Na de verwoestingen en afbraak tijdens de Franse Revolutie bleef slechts een deel van het oude abdijcomplex behouden.
Wanneer je naar binnen loopt, vallen vooral de rust en eenvoud op. De lichte ruimte en de hoge gewelven maken indruk. Overdadige versieringen zie je hier nauwelijks; alles is heel ingetogen. Dit sluit mooi aan bij de benedictijnse traditie van gebed en bezinning.
De akoestiek schijnt hier uitstekend te zijn en er worden regelmatig concerten gegeven.

We zijn daarna verder gelopen om te kijken of er nog een rondleiding werd gegeven, maar we konden die niet vinden waar je die kon boeken. Jammer.

Vervolgens hebben we een wandeling door het dorp Le Bec-Hellouin dit is een van de mooiste dorpen van Normandië. Bijzonder charmant, met zijn vakwerkhuizen, bloemrijke gevels en rustige straatjes. Rond het centrale plein vind je gezellige terrasjes, ambachtelijke winkeltjes en een typisch Normandische sfeer.
Bij een van de restaurantjes hebben we geluncht: een heerlijke carpacciosalade met een Normandisch bio-biertje. Daarna zijn we teruggelopen naar de camper.

's Middags ben ik nog even teruggegaan om de abdijwinkel te zoeken. Uiteindelijk heb ik die gevonden. Daarna ben ik nog een keer naar de Église Abbatiale Notre-Dame du Bec gelopen en heb ik daar een poosje gezeten. Wat een rust hangt daar.
Terug in de camper heb ik verder geschreven aan mijn blog en Polarsteps.

Hier nog wat achtergrondinformatie uit verschillende bronnen:

Het dorp ontstond rond de Abbaye Notre-Dame du Bec, een benedictijnenabdij die in 1034 werd gesticht door de ridder en monnik Herluin. In de middeleeuwen groeide de abdij uit tot een belangrijk religieus en intellectueel centrum van Europa. Verschillende aartsbisschoppen van Canterbury kwamen hiervandaan, wat zorgde voor sterke banden tussen Normandië en Engeland.

De abdij werd zwaar getroffen tijdens de Franse Revolutie vanaf 1789. De monnikengemeenschap werd ontbonden, veel bezittingen werden in beslag genomen en een groot deel van de middeleeuwse abdijgebouwen werd afgebroken of verkocht als bouwmateriaal.
Van de oorspronkelijke grote middeleeuwse abdijkerk bleef uiteindelijk slechts een deel bewaard. Veel gebouwen die vandaag te zien zijn, dateren daarom uit latere heropbouw- en restauratiefasen.
Pas in de 20e eeuw, vanaf 1948, keerde opnieuw een benedictijnse gemeenschap terug naar de abdij. Sindsdien zijn verschillende gebouwen gerestaureerd en wordt het klooster weer bewoond door monniken.
De Saint-Nicolas-toren is een van de oudste en meest opvallende onderdelen van de abdij. De vierkante toren werd gebouwd in de 15e eeuw en diende als klokkentoren van de abdij.
Met een hoogte van ongeveer 50 meter is hij van ver zichtbaar boven het Normandische landschap. De toren is opgetrokken in een sobere gotische stijl, typerend voor de religieuze architectuur van die periode.
Wat de toren bijzonder maakt, is dat hij de woelige geschiedenis van de abdij heeft overleefd.

De klokken van de Saint-Nicolas-toren luiden vandaag de dag nog steeds voor de liturgische diensten van de benedictijnse monniken.
Er bestaat echter geen algemeen gepubliceerd schema met de exacte luidtijden per dag.

De klokken begeleiden onder meer:
- Metten of vigiliën (vroeg in de ochtend of tijdens de nacht)
- Lauden (ochtendgebed)
- Noon of noongebed (middaggebed)
- Vespers (avondgebed)
- Completen (afsluitend avondgebed)

(Excuses voor de lengte van het verhaal maar was ook veel te zien)

Vandaag zijn we naar het Domaine du Champ de Bataille gefietst. De route volgde grotendeels het traject van de voormalige spoorlijn die hier ooit liep. We reden voornamelijk door de bossen. Daar was het nog vrij fris, terwijl het in de zon een stuk aangenamer was.

Bij aankomst konden we de ingang van het landgoed niet meteen vinden. Uiteindelijk moesten we over de parkeerplaats rijden om bij de toegang uit te komen. We kochten alleen tickets voor de tuinen à € 13,00 per persoon, want een bezoek aan het kasteel was pas mogelijk vanaf 14.00 uur.

Het Domaine du Champ de Bataille werd gebouwd tussen 1653 en 1665 door Alexandre de Créqui, een edelman die door kardinaal Mazarin uit Parijs was verbannen. Tijdens zijn ballingschap wilde hij een residentie creëren die kon wedijveren met de pracht van het Franse hof. Het domein wordt daarom vaak het "Versailles van Normandië" genoemd.

In de 18e eeuw werd het landgoed uitgebreid door de familie d'Harcourt. Tijdens de Franse Revolutie werd het kasteel geplunderd en raakte het in verval. Daarna kende het verschillende eigenaren en functies, waaronder een ziekenhuis en zelfs een gevangenis.

Het landgoed vandaag

Sinds 1992 is het eigendom van de beroemde Franse interieurarchitect Jacques Garcia. Hij startte een van de grootste restauratieprojecten van een particulier historisch monument in Frankrijk. Dankzij zijn inspanningen kreeg het landfoed zijn vroegere grandeur terug.

De tuinen zijn tegenwoordig een van de grootste trekpleisters. Geïnspireerd door ontwerpen van André Le Nôtre, de tuinarchitect van Versailles, creëerde Garcia spectaculaire parken, fonteinen, waterpartijen en thematuinen. Het wordt beschouwd als een van de mooiste privédomeinen van Europa.

De tuinen van het Domaine du Champ de Bataille zijn minstens even indrukwekkend als het kasteel zelf. Ze zijn geïnspireerd door de klassieke Franse tuinkunst maar met een eigen fantasierijke invulling en werden aangelegd vanaf 1992.
De tuinen hieronder hebben we bezocht en er zijn een aantal tuinen waar we niet aan toe zijn gekomen

De Franse formele tuin

We begonnen onze wandeling in de Franse formele tuin. Dit gedeelte doet sterk denken aan Versailles. Je ziet er lange zichtassen, perfect gesnoeide hagen, geometrische patronen, grote waterpartijen en fonteinen. Alles draait hier om symmetrie en orde. Vanaf het terras achter het kasteel heb je een prachtig uitzicht over deze formele tuin.

De Tuin en Tempel van Leda

Daarna bezochten we de Tuin van Leda, een van de meest romantische delen van het domein. De tuin is gewijd aan Leda uit de Griekse mythologie, die volgens de legende werd verleid door Zeus in de gedaante van een zwaan.

Centraal staat de Tempel van Leda, een elegant klassiek paviljoen met uitzicht op het water en de omliggende tuin. De binnenmuren zijn bekleed met verschillende halfedelstenen. In tegenstelling tot de strenge Franse tuinen rond het kasteel is deze plek veel intiemer en poëtischer. Het water, de beelden en de zorgvuldig geplaatste bomen creëren een schilderachtige sfeer. De vele decoraties met zwanen verwijzen rechtstreeks naar de mythe van Leda en Zeus.

 

De metalen Belvédère

De metalen Belvédère is een elegante uitkijktoren vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over de tuinen, vijvers en lange zichtassen van het domein. Helaas was de toren tijdens ons bezoek gesloten voor het publiek.

 

 

Théâtre Antique

Het Théâtre Antique is geïnspireerd op de openluchttheaters uit het oude Griekenland en Rome. De halfronde vorm en klassieke uitstraling passen perfect in het park. De vijver stelt het podium voor, terwijl de met buxus omzoomde terrassen de zitplaatsen voorstellen.

Marches de la Vie

De Marches de la Vie, ofwel de Trappen van het Leven, symboliseren de verschillende fasen van het menselijk bestaan. De trap nodigt bezoekers uit om stil te staan bij de reis van geboorte tot ouderdom. Vanaf de trap heb je bovendien een mooi uitzicht over een deel van het park.

Allée des Criosphinx

De Allée des Criosphinx is een indrukwekkende laan met aan weerszijden een waterpartij. Langs de laan staan gesnoeide taxushagen in de vorm van criosfinxen: mythologische wezens met het lichaam van een leeuw en de kop van een ram. Deze figuren zijn geïnspireerd op de Egyptische kunst en symboliseren kracht, bescherming en wijsheid.

Serre aux Orchidées

De Orchideeënkas herbergt een verzameling exotische orchideeën uit verschillende delen van de wereld. De serre biedt de ideale omstandigheden voor deze bijzondere planten.

Daarnaast vind je er verschillende stijlkamers, kleine salons die elk een andere historische sfeer uitstralen. Je ziet er meubels, schilderijen, beelden en decoratieve voorwerpen uit uiteenlopende periodes, allemaal verzameld door Jacques Garcia.

Sommige kamers doen denken aan een 18e-eeuws Frans salon, terwijl andere Italiaans, Oosters of romantisch zijn ingericht. Zo maak je niet alleen een botanische reis, maar ook een reis door de kunst- en interieurgeschiedenis.

In een ander gedeelte van de serre bevindt zich een collectie indrukwekkende boomvarens waarvan sommigen ouder zijn dan 400 jaar. Varens behoren tot de oudste planten op aarde en hun soort bestaat al ongeveer 350 miljoen jaar. Verder zagen we er ook een Chinese stijlkamer met een grote verzameling turquoise porseleinen vazen.

Langzaamaan begonnen we de vermoeidheid van het vele wandelen te voelen.

Wat ons vooral opviel was hoe prachtig de buxus- en taxushagen waren gesnoeid. Sommige hadden golvende vormen, andere waren rond, vierkant of in fantasierijke figuren geknipt.

Na ons bezoek wandelden we terug naar de fietsen en reden we naar Brionne om wat boodschappen te doen. Verder was er niet veel te beleven in het dorp.

Via een steil weggetje en later een zeer stenig bospad (120 m klimmen en dalen) fietsten we terug naar Le Bec-Hellouin, waar we genoten van een lekkere lunch.

Aan het einde van de dag hadden we 39 kilometer gefietst en 9.200 stappen gezet in de tuinen. We waren behoorlijk moe, maar het bezoek aan het Domaine du Champ de Bataille was absoluut de moeite waard.

We vertrokken richting Fougères in de regen en bij aankomst regende het nog altijd. Na enkele smalle straatjes en de nodige omleidingen bereikten we uiteindelijk de camperplaats Aire du Jardin des Fêtes (CC 28833, gratis). Daar ontdekten we tot onze verbazing dat we hier twee jaar geleden ook al waren geweest. Nog opmerkelijker: toen regende het eveneens en hebben we de stad in de stromende regen verkend. We waren dat allebei volledig vergeten. Stom eigenlijk!

Omdat het opnieuw flink regende, hadden we weinig zin om de stad vandaag te bezoeken. Volgens de weersverwachting wordt het morgen beter, dus dan trekken we eropuit om de oude binnenstad van Fougères te ontdekken.

We wilden vandaag Fougères gaan bekijken, maar eerlijk gezegd hadden we daar allebei geen zin in. Daarom besloten we verder te rijden naar Beauvoir. We vonden een plaatsje op Camping-Car Park du Mont-Saint-Michel (CC 18648, €18,00 inclusief stroom), op ongeveer 5 kilometer van de Mont Saint-Michel.
Nadat we een mooi plekje hadden uitgezocht, besloten we tijdens de koffie om toch nog een fietstocht van 38 kilometer te maken. Het weer was heerlijk zonnig, maar er stond een stevige wind. Het eerste deel van de tocht ging pal tegen de wind in, waardoor het flink trappen was.
De route voerde eerst door het binnenland. Later, dichter bij de kust, kregen we steeds vaker een prachtig uitzicht op de Mont Saint-Michel. Dat leverde een aantal mooie foto's op.
We zijn ook nog over de lange dam naar de ingang van de Mont Saint-Michel gefietst. Het was er ontzettend druk. Overal liepen bezoekers die na hun bezoek weer op weg waren naar huis.
We fietsten terug naar de camper, waar we nog een tijdje heerlijk buiten hebben gezeten in het zonnetje.
Morgen staat een bezoek aan de Mont Saint-Michel op het programma. We gaan bijtijds weg en hopen daarmee dat we dit bijzondere eiland en de beroemde abdij op ons gemak kunnen verkennen.

Na een onrustige nacht (PHPD syndroom (= “pijntje hier en pijntje daar”) hebben we toch nog lekker uitgeslapen. Om 09.30 uur stapten we op de fiets om de beroemde Mont Saint-Michel te gaan bekijken.
Mont Saint-Michel is een rotsachtig eiland in de baai tussen Normandië en Bretagne, bekroond door een indrukwekkende middeleeuwse abdij die hoog boven het landschap uittorent. Bijzonder is het enorme verschil tussen eb en vloed in de baai. Het water kan zich kilometers ver terugtrekken om vervolgens weer snel op te komen. Vroeger was de Mont bij hoogwater volledig door zee omringd, waardoor het eiland een natuurlijke vesting vormde.

Vrijwel iedereen betreedt het eiland via de Porte du Roy, de historische Koningspoort. Omdat het hoogwater was, moesten wij echter via een zijpoort naar binnen. Vanaf daar loopt de Grande Rue steil omhoog richting de abdij. Dit is de belangrijkste en drukste straat van het eiland.
Langs deze smalle middeleeuwse straat staan oude stenen huizen. Veel van deze gebouwen dateren uit de 15e en 16e eeuw en dienden vroeger als herbergen voor pelgrims die van ver naar de Mont kwamen. Tegenwoordig zijn er winkels, restaurants en kleine hotels gevestigd.

Vanaf de oude vestingmuren heb je een prachtig uitzicht over de baai. Bij vloed kijk je uit over zee, terwijl bij eb de uitgestrekte slikken en getijdenvlakten zichtbaar worden. Hoewel er tegenwoordig nog maar enkele tientallen mensen op de Mont wonen, trekt het eiland jaarlijks miljoenen bezoekers. Niet voor niets staat Mont Saint-Michel sinds 1979 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.

Via de Grande Rue liepen we langzaam naar boven. Eenmaal aangekomen besloten we ook de abdij te bezoeken. Daarvoor moesten we eerst een flink aantal trappen beklimmen om het hoogste niveau te bereiken. Het was een stevige klim, zeker met het warme weer.

De abdij van Mont Saint-Michel is een indrukwekkend bouwwerk dat van verre zichtbaar is. Door haar ligging lijkt de abdij bijna uit de zee op te rijzen, wat haar een bijna sprookjesachtige uitstraling geeft. De eerste kerk werd gebouwd nadat bisschop Aubert van Avranches in het jaar 708 een visioen van de aartsengel Michaël zou hebben gekregen. In de eeuwen daarna groeide de abdij uit tot een van de belangrijkste bedevaartsoorden van Europa.
Omdat de ruimte op de rots beperkt was, werd er in de hoogte gebouwd. Zo ontstond een complex van kerken, kloostergangen, zalen en terrassen die op verschillende niveaus boven elkaar liggen. Een van de mooiste delen is La Merveille, een 13e-eeuws gebouw met elegante kloostergangen, een refter en ontvangstszalen voor pelgrims en gasten.
Tijdens de Franse Revolutie werd de abdij gesloten en omgevormd tot een gevangenis. Pas in de 19e eeuw begon de restauratie en kreeg het monument zijn religieuze functie terug.

Op het hoogste niveau bevindt zich de abdijkerk, letterlijk gebouwd op de top van de rots, ongeveer 80 meter boven zeeniveau. Eeuwenlang vormde dit het eindpunt voor pelgrims die de lange klim door de abdij hadden afgelegd.
De bouw van de kerk begon in 1023. Het gebouw combineert romaanse en gotische bouwstijlen. Het oorspronkelijke romaanse koor stortte in 1421 in en werd later in gotische stijl herbouwd. Ondanks de enorme hoeveelheid steen voelt de ruimte licht, sereen en elegant aan.
Wat ons ook opviel was het grote aantal Chinese bezoekers. Veel van hen leken meer tijd te besteden aan het fotograferen van hun vrouw in allerlei poses dan aan het bekijken van de abdij zelf.
Vanuit de kerk kom je in de prachtige kloostergang (5), gebouwd in de 13e eeuw als onderdeel van La Merveille. Hier wandelden de monniken in stilte terwijl zij baden, mediteerden en Bijbelteksten overdachten. De dubbele rij slanke granieten zuilen zorgt voor een bijzonder perspectief. In het midden ligt een eenvoudige tuin die symbool staat voor het paradijs. Bovendien bieden de openingen in de galerij prachtige doorkijkjes naar de baai.
Aansluitend bezochten we de refter (6), de eetzaal van de monniken. Tijdens de maaltijden werd hier in stilte gegeten terwijl een monnik religieuze teksten voorlas. De hoge ramen zorgen voor een zachte lichtinval en een rustige sfeer.
Ook liepen we naar de terrassen rond de top van de abdij. Vanaf hier heb je schitterende uitzichten over de baai, de zandvlakten en de zee. Boven op de torenspits prijkt het vergulde beeld van aartsengel Michaël, de beschermheilige van de Mont en het bekende symbool van Mont Saint-Michel.

Via verschillende trappen en gangen daalden we vervolgens af naar het middelste niveau van de abdij. Hier speelde zich het dagelijkse leven van de monniken af. Op deze verdieping werd gewerkt, gestudeerd, gegeten en gemediteerd. Het vormde het hart van het kloosterleven.
We bezochten onder meer de Crypte des Gros Piliers (8), een indrukwekkende ruimte die wordt gedragen door acht enorme zuilen en het koor van de kerk ondersteunt.

Daarnaast zagen we de Crypte Saint-Martin (9), een van de oudste delen van de abdij, met fraaie romaanse gewelven.

In de Salle de la Roue (10) stond vroeger een gigantisch houten rad. Mensen liepen hierin als in een hamsterwiel om voorraden en bouwmaterialen omhoog te hijsen vanaf de voet van de rots.

Ook bezochten we de Kapel Saint-Étienne (11), die vroeger werd gebruikt voor de ontvangst van pelgrims en geestelijken.

Vervolgens kwamen we in het Scriptorium (14), ook wel de Ridderzaal genoemd. Ondanks de naam verbleven hier geen ridders. Dit was de werk- en studieruimte van de monniken, waar manuscripten werden geschreven en boeken werden gekopieerd.

Op het onderste niveau bevinden zich de oudste en meest praktische ruimtes van het klooster. Hier lag onder andere de Aumônerie, waar pelgrims konden uitrusten en onderdak kregen. Ook waren hier de voorraadkelders gevestigd, waar voedsel, wijn en andere benodigdheden werden opgeslagen.
In verschillende ruimtes waren tijdelijk grote wandtapijten tentoongesteld. Deze waren gemaakt van wol die met natuurlijke kleurstoffen uit bloemen en bladeren waren geverfd. De ontwerpen waren gebaseerd op satellietbeelden van de omgeving van Mont Saint-Michel. De kronkelende waterlopen, zandbanken en getijdengeulen waren duidelijk herkenbaar in de patronen van de kleden.

Na ons bezoek aan de abdij liepen we terug naar de benedenstad, waar we op een terras van een heerlijke lunch genoten.

Mont Saint-Michel is een indrukwekkende combinatie van geschiedenis, architectuur en natuur. De vele trappen maakten het bezoek soms behoorlijk inspannend, maar het was absoluut de moeite waard. Het blijft een unieke plek die je niet snel vergeet.
Hierna zijn we weer naar de camper terug gefietst en hebben nog een poos lekker buiten gezeten.

Vandaag stond er een grotere rit op het programma: 265 kilometer naar Crozon, naar Camping-Car Park CC100973. De route verliep voornamelijk over snelwegen, waardoor we lekker konden doorrijden. Onderweg genoten we van een afwisselend landschap.

De camperplaats bleek wat krap te zijn voor campers langer dan 8 meter. Wij stonden bovenaan, maar daar was de ondergrond zand. Dat liep je voortdurend mee naar binnen, wat niet erg praktisch was.

Na aankomst zijn we eerst boodschappen gaan doen. Vervolgens besloten we toch te verhuizen naar een andere camperplaats: Camping-Car Park Crozon Morgat, op slechts 3 kilometer afstand en vlak bij zee. Ook deze plaats is niet helemaal ideaal voor campers langer dan 8 meter, maar we staan hier wel op asfalt. Volgens de Camping-Car Park-app zijn plaatsen tot 9 meter toegestaan.

Na een wat late lunch zijn we nog even naar de boulevard gewandeld. Daar hebben we genoten van een lekker ijsje. Vervolgens liepen we door naar de haven om naar de bootjes te kijken. Het was op dat moment eb en het water kwam alweer op. Het getijdenverschil bedraagt hier ruim 4 meter.

Terug bij de camper hebben we een heerlijke maaltijd gemaakt met grote garnalen. Dat smaakte uitstekend.

Morgen gaan we de omgeving per fiets verkennen tijdens een mooie fietstocht.

Vandaag maakten we nog een mooie fietstocht langs o.a. de Cap de la Chèvre, een route van ongeveer 25 kilometer. Het weer werkte perfect mee: de hele dag bleef het droog en zonnig. Het eerste deel van de tocht voerde ons afwisselend klimmend en dalend over het schiereiland richting de kaap.

Cap de la Chèvre is vooral bijzonder door de hoge kliffen en de uitgestrekte heidevelden. De paarse struikheide was helaas al uitgebloeid, maar de gaspeldoorn met zijn gele bloemetjes en zijn venijnige doorns zorgde nog voor kleur. Het uitzicht over de Atlantische Oceaan was indrukwekkend. Door het heldere weer konden we in de verte Île de Sein, Pointe Saint-Mathieu, Molène en zelfs Ouessant zien liggen.

Boven op de kaap staat een semafoor van de Franse marine, een uitkijk- en communicatiepost die toezicht houdt op het scheepvaartverkeer in de Baai van Douarnenez en de Iroisezee. Vanwege de militaire functie mochten er geen foto's worden gemaakt. Naast de semafoor staat het Mémorial de l'Aéronautique Navale, opgericht ter nagedachtenis aan de mannen en vrouwen van de Franse marineluchtvaart die tijdens hun dienst om het leven zijn gekomen. De locatie is zorgvuldig gekozen; vanaf het monument kijk je uit over de Atlantische Oceaan en de ingang van het Engelse kanaal, waar generaties marinevliegers hun verkennings-, reddings- en militaire missies hebben uitgevoerd.

Voor de terugweg volgden we de andere kant van de kaap langs het strand van Kernaveno. Daar waren veel surfers actief met een foilboard, ook wel hydrofoilboard genoemd. Onder deze surfplank zit een lange vin met een vleugelvormige hydrofoil. Zodra een golf voldoende snelheid geeft, tilt deze vleugel de plank boven het water uit. Het lijkt daardoor alsof de surfers bijna geruisloos over het water zweven, voortgestuwd door niets meer dan de kracht van de golven.

Na deze prachtige tocht fietsten we weer terug naar de camper. Onderweg deden we nog wat boodschappen, waarna we konden terugkijken op een geslaagde dag in een schitterende omgeving.

We gaan Morgat weer verlaten en zetten koers naar Port du Bec, naar camperplaats Aire de Bouin CC14746. Voor € 8,00 staan we hier met uitzicht op een bijzonder haventje dat vooral bekendstaat als het"Petit Port Chinois", oftewel het Kleine Chinese Haventje. Die bijnaam dankt het aan de vele houten steigers en palen die als een wirwar boven het water uitsteken en het geheel een bijna exotisch uiterlijk geven.

Het is een belangrijke oesterhaven waar de activiteiten volledig worden bepaald door het ritme van de getijden. Bij hoogwater varen de oesterkwekers uit naar de oesterbanken in de baai. Wij arriveerden terwijl het langzaam eb werd. Veel boten lagen toen nog half in het water en half in de modder, maar toen ik twee uur later opnieuw ging kijken, lagen ze allemaal drooggevallen op de bodem van de haven.

Rond 18.00 uur zagen we het water vervolgens in hoog tempo terugkeren. De baai liep snel vol en om 19.00 uur bereikte het water alweer de ingang van de haven. Vanavond om 22.00 uur is het hoogwater en zal de haven weer volledig tot leven komen.

Vanmiddag heb ik nog wat lege oesterschelpen gezocht en verder gewerkt aan onze Polarsteps-verslagen. Vanavond heeft Jorrit in Osmand een route uitgezet richting de Pyreneeën, zodat we de komende dagen weer verder kunnen trekken naar het zuiden.