Herfst reis 2026 - Week 5

Na een nacht met veel regen was het weer tijd om verder te trekken. Onze bestemming was CP Area AC Teruel (CC94404) € 0,00 in Teruel.

Onderweg kregen we te maken met enorme stortbuien. Het water stroomde als een waterval van de bergen naar beneden en op sommige plaatsen liep het zelfs over de snelweg. Later lazen we dat er op veel plekken overstromingen waren geweest. Achteraf waren we blij dat we op tijd waren vertrokken.

We hadden eigenlijk het oude centrum van Teruel nog willen bezoeken, maar dat zou een wandeling van ongeveer 5,5 kilometer heen en terug betekenen. Dat was niet verstandig voor de rug van Jorrit. Bovendien was het behoorlijk koud. De temperatuur lag op de hoogte van Teruel (ca.1100m) rond de 7 graden, terwijl het de dag ervoor in Alicante nog 23 graden was geweest. Wat een verschil!

Daarom besloten we lekker in de camper te blijven en voor de eerste keer deze vakantie de kachel aan te zetten. Dat was bepaald geen straf na zo'n natte en gure reisdag.

's Avonds gingen we eten bij McDonald's. Helaas viel het eten tegen. De hamburger was lauw, klef, druipend van onbestemde sausen en we moesten alle zeilen bijzetten om hem netjes in onze mond te krijgen.
Door de gesmolten kaas en de saus viel het broodje voortdurend uit elkaar. De kwaliteit is tegenwoordig toch niet meer wat die vroeger was. En dit mogen wij als bijna 70 jarigen best wel zeggen.
Na het eten zijn we vroeg naar bed gegaan. Daar was het tenminste heerlijk warm en konden we bijkomen van een regenachtige en koude dag.

Na een regenachtige nacht vertrokken we richting Zaragoza. Onderweg hadden we af en toe nog wat regen, maar op ongeveer 1.000 meter hoogte kwamen we terecht in een zeer dichte mist. Het zicht was soms minder dan honderd meter, waardoor we extra alert moesten rijden.

In Zaragoza hebben we de camper opnieuw geparkeerd op Area Autocaravana (CC73799), waar we een week eerder ook al hadden gestaan.
Met de tram zijn we vervolgens naar het centrum gereden om nog enkele spullen te kopen bij een Chinese winkel. Daarna zijn we naar de Mercado gelopen  waar we een paar hamburgers hebben gekocht voor het avond eten.

Op de terugweg met de tram stapten we uit bij een supermarkt om nog wat boodschappen te halen en zijn we verder terug gelopen naar de Camper.
Morgen vertrekken we naar Canfranc en daar zijn de mogelijkheden om boodschappen te doen beperkt. Het was daarom verstandig om alvast wat voorraad in te slaan.
We waren nog maar net terug bij de camper toen het weer zacht begon te regenen. Die regen hield de hele middag aan.
Omdat het best koud was, hebben we de kachel lekker aangezet en de rest van de dag gezellig in de camper doorgebracht.
Dat was geen straf met het natte en sombere weer buiten.

Na een goede nachtrust gingen we weer op pad richting Canfranc, camperplaats CC 105064, om van daaruit later door te reizen naar Lourdes.

Onderweg reden we over een prachtige route. Op sommige stukken hing een dichte mist, waardoor het uitzicht beperkt was. Gelukkig trok de mist weg naarmate de weg verder begon te stijgen, wat het rijden een stuk prettiger maakte.

Hoe dichter we bij Canfranc kwamen vaker de zon tegen. Daardoor kwam de omgeving steeds mooier tot zijn recht en konden we genieten van de indrukwekkende bergen en het prachtige landschap.

Bij aankomst op de camperplaats bleek het heerlijk rustig te zijn. Er stonden slechts een paar campers, waardoor er meer dan genoeg plaats was. We konden dus rustig een mooi plekje uitzoeken en genieten van de zon en de fraaie omgeving.

Na een koude nacht op ruim 1100m hoogte, zijn we vandaag verder gereden naar Lourdes.
We zijn eerst door de Somporttunnel gereden. Deze ligt onder de Puerto de Somport, een bergpas op ongeveer 1.640 meter hoogte, waar vroeger al sinds de Romeinse tijd handelsroutes liepen. De tunnel is ongeveer 8,6 kilometer lang en werd geopend in 2003.
Dankzij de tunnel kunnen automobilisten en campers de vaak besneeuwde en lastige bergpas vermijden, vooral in de wintermaanden.
De tunnel bestaat uit één buis met verkeer in beide richtingen.
Wat wij niet wisten, is dat hier de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela, de Aragonese Camino, begint. Veel wandelaars steken nog steeds de oude pas over in plaats van de tunnel te gebruiken.

Wanneer je uit de tunnel komt, merk je direct het verschil tussen het Spaanse en Franse landschap. De Spaanse kant oogt meestal wat droger en ruiger, terwijl de Franse kant groener en meer bebost is.
We reden door een gebied waar de geschiedenis van de oude internationale spoorlijn Canfranc - Pau nog steeds zichtbaar is.
Langs de route liggen oude spoorbruggen, tunnels en verlaten spoorweggebouwen die herinneren aan de tijd dat deze verbinding een belangrijke doorgang door de Pyreneeën vormde.
Het was jammer dat ik onderweg niet veel fotos heb kunnen nemen ivm de regen

We zijn verder gereden naar Pau en van daaruit naar Lourdes. Dit bleek een behoorlijk druk stedelijk gebied te zijn, waar je goed moest opletten in het verkeer. Dat hadden wij eigenlijk niet verwacht. De Franse chauffeurs rijden net wat meer onbehouwen als die uit Spanje.

In Lourdes hebben we de camper neergezet op Camping-Car Park CC197080, een nette camperplaats aan de rand van de stad.
Omdat het regende en volgens de weersverwachting de rest van de dag zou blijven regenen, hebben we verder niet veel ondernomen.
We zijn alleen nog even boodschappen gaan doen.
De rest van de middag hebben we rustig in de camper doorgebracht en alvast wat gelezen over Lourdes en zijn beroemde heiligdom.

Morgen wordt het beter weer en gaan we deze bijzondere bedevaart stad verder verkennen.

We zijn vandaag op de fiets naar het heilige centrum van Lourdes gereden.
We hebben de fietsen bij de brug neergezet en zijn via het grote plein, waar regelmatig processies en internationale vieringen plaatsvinden, naar de Basilique Notre-Dame du Rosaire (Rozenkransbasiliek) gelopen. Dit is een van de drie grote basilieken van het heiligdom van Lourdes en misschien wel de meest opvallende door haar bijzondere uiterlijk.

De basiliek werd gebouwd tussen 1883 en 1889 en ligt direct vóór de hoger gelegen Basiliek van de Onbevlekte Ontvangenis. Vanuit de verte lijkt het gebouw bijna als een voetstuk waarop de bovenste basiliek rust.
De kerk is gebouwd in Romeins-Byzantijnse stijl, wat je herkent aan de grote koepel, ronde bogen en kleurrijke mozaïeken. De basiliek heeft de vorm van een Grieks kruis, waarbij alle vier de armen even lang zijn. Boven de ingang prijkt een indrukwekkend verguld kruis en een kroon, symbolen van Maria als Koningin van de Rozenkrans. De kerk biedt plaats aan ongeveer 1.500 bezoekers.
Op het moment dat wij de basiliek bezochten, was er geen gebedsdienst aan de gang en konden wij de prachtige mozaïeken bekijken die de verschillende mysteries van de rozenkrans uitbeelden. Deze mozaïeken behoren tot de mooiste religieuze kunstwerken van Lourdes.
Wat direct opvalt, is het cirkelvormige plafond en het gouden kruis aan de buitenkant. Wanneer de zon schijnt, geven de gouden details en de lichte natuursteen de basiliek een indrukwekkende uitstraling.

De wanden zijn bekleed met marmeren tegels waarin teksten zijn gegraveerd. Deze marmeren platen vormen eigenlijk een soort stenen gastenboek van Lourdes. Ze zijn afkomstig uit verschillende landen en uit verschillende periodes van de geschiedenis van het heiligdom. Samen vertellen ze duizenden persoonlijke verhalen van hoop, dankbaarheid en geloof.

Als je goed kijkt, zie je steeds terugkerende woorden zoals:

• Reconnaissance = dankbaarheid of erkentelijkheid
• À Notre-Dame de Lourdes = Aan Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes
• Merci = dank u
• Ex-voto = een offergave of gedenkteken uit dankbaarheid voor ontvangen hulp
• Ora pro nobis = Bid voor ons

Onder het grote plein ligt verborgen de ondergrondse Basiliek Sint Pius X. Wij zijn hier niet geweest; we konden de ingang niet vinden.

Hierna zijn we via een lange trap naar de hoger gelegen Basiliek van de Onbevlekte Ontvangenis (Basilique de l'Immaculée-Conception) gelopen.
Deze wordt ook wel de Bovenste Basiliek genoemd en is de oudste van de drie basilieken van Lourdes.
Ze werd gebouwd tussen 1862 en 1871 bovenop de rots van Massabielle, precies boven de grot waar Bernadette de verschijningen zag. De basiliek werd in 1876 ingewijd.
We zijn hier even naar binnen gelopen, maar konden verder niet veel bekijken omdat er juist een gebedsdienst bezig was. Wel heb ik later wat wetenswaardigheden opgezocht, al hebben we die helaas niet zelf kunnen bewonderen.

Wat deze basiliek zo bijzonder maakt, is haar ligging. Ze staat letterlijk boven de grot, alsof ze over het hele heiligdom waakt. Vanaf het plein van de Rozenkransbasiliek kijk je omhoog naar de slanke torenspits en de neogotische architectuur.
Binnen vallen vooral de prachtige glas-in-loodramen op. Deze vertellen het verhaal van de verschijningen aan Bernadette, gebeurtenissen uit het leven van Maria en het dogma van de Onbevlekte Ontvangenis.
Ook de architectuur is indrukwekkend, met hoge gewelven, ranke zuilen, kleurrijke ramen, een torenspits van ongeveer zeventig meter hoog en vele beelden van heiligen en engelen.
Doordat de kerk relatief klein is in vergelijking met de latere basilieken, heeft ze een meer intieme en rustige sfeer.

Hierna zijn we naar de Grot van Massabielle gelopen, de meest heilige en bekendste plek van Lourdes. Het is een natuurlijke rots grot aan de oever van de rivier de Gave de Pau.
Hier verklaarde het jonge herdersmeisje Bernadette Soubirous in 1858 achttien keer een verschijning van Maria te hebben gezien.
De naam Massabielle komt uit het lokale dialect en betekent ongeveer 'oude rots'. Voor de verschijningen was het een eenvoudige, onopvallende grot die door de inwoners van Lourdes nauwelijks bijzondere aandacht kreeg.
In een nis boven in de grot staat een wit beeld van Maria. Op de rotswand staan in blauwe letters de woorden: "Que soy era Immaculada Councepciou", wat betekent: "Ik ben de Onbevlekte Ontvangenis."
Normaal branden er in de grot honderden kaarsen, maar tijdens ons bezoek waren medewerkers de kaarsenstandaards aan het schoonmaken. De rotswand is door miljoenen handen glad gepolijst omdat veel pelgrims de steen aanraken tijdens hun gebed.

Tijdens een van de verschijningen groef Bernadette met haar handen in de grond. Op die plek ontsprong een bron waarvan het water nog steeds door het heiligdom stroomt. Aan het water wat nog altijd in de grot stroomt, worden sindsdien geneeskrachtige eigenschappen toegeschreven. Het water van de bron wordt geleid naar verschillende muren met kranen waar men het water kan drinken en aftappen om mee te nemen. Wij hebben ook twee lege flesjes gekocht en deze gevuld met water.

We hebben een tijd staan kijken naar de lange rijen mensen die langs de grot liepen of in een rolstoel werden voortgeduwd. Sommigen bidden stil, anderen raken de rots aan met hun handen of vegen de steen af met een blauw doekje of steken een kaars aan. Er hangt een opvallend rustige en serene sfeer.

We zijn daarna iets verder gelopen naar een aantal houten gebouwtjes waar je kaarsen kunt kopen. De goedkoopste kost € 3,50 en de duurste maar liefst € 500. Er stonden kaarsen in allerlei formaten en sommige waren voorzien van een persoonlijke tekst.

Op het grote plein zagen we een grote groep mensen in kleurrijke klederdracht die aan het dansen waren. Lourdes ontvangt jaarlijks pelgrims uit tientallen landen, waaronder Frankrijk, Spanje, Italië, Ierland, Polen, Duitsland, België, Nederland en landen uit Latijns-Amerika en Afrika.

Hierna zijn we de winkelstraat ingelopen met souvenirwinkels die vrijwel allemaal hetzelfde verkopen: flesjes om het bronwater mee naar huis te nemen, beeldjes en allerlei andere snuisterijen.
Inmiddels hadden we honger gekregen. We hebben genoten van een lekkere pizza en heerlijke lamskoteletjes.
Daarna zijn we weer terug naar de camper gefietst. We waren moe van al het slenteren, maar ook diep onder de indruk van alles wat we hadden gezien en meegemaakt.

Na een mooie tocht over D- en N-wegen, die we gedeeltelijk in de regen hebben afgelegd, zijn we aangekomen in Clairac. Jammer van het weer, want met regen ziet de omgeving er toch altijd wat minder mooi uit.

We vonden een plek op de Camperplaats van Camping Car Park (CC 162349, €13,08 per nacht), gelegen aan de rivier de Lot. Onze camper was eigenlijk wat aan de grote kant voor deze camping, maar gelukkig konden we toch nog een geschikte plek vinden.

De camperplaats is een voormalige camping met veel heggetjes, bomen en smalle paadjes. Door de vele regen van de afgelopen tijd was het terrein erg nat en modderig, waardoor je goed moest opletten waar je liep.

's Middags zijn we nog even het oude centrum van Clairac ingelopen. Wat ons direct opviel, was dat veel huizen leeg stonden en dat een aanzienlijk aantal winkels permanent gesloten was. Daardoor maakte het dorp een wat verlaten indruk en is het typisch voorbeeld van het leeglopende platte land. Toen het opnieuw begon te regenen, zijn we teruggelopen naar de camper.

Terwijl de regen zachtjes op het dak van de camper tikte, sloten we de dag rustig af en hopen we dat morgen de zon zich weer laat zien.

Vanmorgen zijn we op tijd vertrokken naar Carsac-Aillac, waar we een plaats hadden gereserveerd op een Camping Car Park (CC 46365, €12,82 per nacht).

Het is een mooie camperplaats onder de notenbomen en direct gelegen aan een Voie Verte, een voormalige spoorlijn die is omgebouwd tot een fietspad. Nadat we de camper hadden geïnstalleerd, hebben we meteen de fietsen uit de garage gehaald om via deze mooie route naar Sarlat-la-Canéda te fietsen.

Bij aankomst in Sarlat hebben we nog net een bezoek kunnen brengen aan de markt. We waren precies op tijd, want veel marktkramen waren hun spullen al aan het inpakken. Er werd van alles verkocht, maar vooral veel zeep, oliën, sieraden, kazen en natuurlijk de beroemde foie gras uit de streek. Van Jorrit kreeg ik hier ook nog een mooie stenen hanger cadeau, een blijvende herinnering aan deze dag.

Daarna hebben we een broodje en iets te drinken gehaald. In het heerlijke zonnetje hebben we rustig gezeten en genoten van onze lunch terwijl we de gezellige drukte om ons heen bekeken.

De stad Sarlat-la-Canéda heeft een geschiedenis die teruggaat tot de 8e en 9e eeuw. Rond een benedictijner abdij ontstond een kleine nederzetting die uitgroeide tot een belangrijk religieus centrum. Dankzij haar gunstige ligging aan een belangrijke handelsroute door de Périgord groeide Sarlat in de 13e eeuw uit tot een welvarende handelsstad. De rijkdom uit die periode is vandaag de dag nog duidelijk zichtbaar in de vele herenhuizen, torens en monumentale gebouwen van het oude centrum.

Tijdens de Honderdjarige Oorlog tussen Frankrijk en Engeland kreeg de streek zwaar te lijden. Na afloop van de oorlog was de bevolking sterk afgenomen, maar de stad wist zich geleidelijk te herstellen. Als beloning voor haar trouw aan de Franse kroon kreeg Sarlat verschillende privileges en belastingvoordelen, waardoor de stad opnieuw tot bloei kwam.

In de 15e en 16e eeuw beleefde Sarlat een nieuwe gouden periode. Welgestelde families lieten er prachtige woningen bouwen en onder invloed van bisschop Nicolas Gaddi deden renaissance-invloeden vanuit Italië hun intrede. Veel van de fraaie gebouwen die tegenwoordig het stadsbeeld bepalen dateren uit deze periode.

Waar in de 19e eeuw veel historische binnensteden in Frankrijk plaats moesten maken voor brede boulevards, bleef Sarlat vrijwel onaangetast. Daardoor bezit de stad tegenwoordig een van de best bewaarde middeleeuwse stadscentra van Europa. In 1962 werd Sarlat bovendien de eerste Franse stad die profiteerde van de zogenoemde Loi Malraux, een wet die historische stadscentra beschermt en restauratie stimuleert. Dankzij omvangrijke restauratiewerkzaamheden kreeg de oude binnenstad haar oorspronkelijke uitstraling terug.
Het is dan ook absoluut de moeite waard om door de smalle middeleeuwse straatjes te dwalen. Overal zie je dat kosten noch moeite zijn gespaard om de historische gebouwen in hun oude glorie te herstellen.
Na ons bezoek aan Sarlat zijn we weer over de Voie Verte teruggefietst naar de camper. Het was een mooie dag met een combinatie van fietsen, historie, gezelligheid en heerlijk nazomerweer.