We hebben maar een kort stukje gereden naar Rocamadour vanmorgen, waar we een plaats hadden gevonden op Camping Car Park CC 159186 (€ 18,75 per nacht).
Na het neerzetten van de camper zijn we direct naar Rocamadour gewandeld. Eerst zijn we naar L'Hospitalet gelopen, het kleine gehucht dat boven Rocamadour ligt.
De naam L'Hospitalet verwijst naar het middeleeuwse hospitaal dat hier stond. In de tijd van de grote pelgrimstochten werden reizigers en pelgrims hier opgevangen voordat zij afdaalden naar het heiligdom van Rocamadour. Ook werden pelgrims die mogelijk besmettelijke ziekten hadden er enkele dagen geobserveerd voordat zij toegang kregen tot de heilige stad. De restanten van dit ziekenhuis zijn vandaag de dag nog te zien.
In het gehucht staat ook de Église de l'Hospitalet, een kerk waarvan de oudste delen uit de 12e eeuw dateren. De kerk werd later uitgebreid en aangepast in de 14e eeuw..
De kerk was helaas gesloten en daarom zijn we verder gelopen over de Voie Sainte (Heilige Weg), het eeuwenoude pelgrimspad dat vanuit L'Hospitalet naar de heilige stad voert. Gedurende de Middeleeuwen liepen duizenden pelgrims deze route op weg naar de beroemde Zwarte Madonna van Rocamadour.

Via de Voie Sainte kwamen we uit in de Cité Médiévale, het historische hart van de bedevaart stad. De hoofdstraat, de Rue de la Couronnerie, vormt de ruggengraat van de oude stad. Langs deze straat staan oude koopmanshuizen, herbergen en winkeltjes die vroeger pelgrims van voedsel, onderdak en souvenirs voorzagen. Ook nu heeft de straat nog haar middeleeuwse karakter behouden met natuurstenen gevels, boogpoorten en smalle doorgangen. Tegenwoordig zijn er diverse restaurants en leuke winkeltjes gevestigd.
We hebben hier een broodje gekocht en dit op een gezellig pleintje in alle rust opgegeten.

Het begon een beetje te spetteren en al snel ging de regen harder vallen. We besloten daarom de Grand Escalier (Grote Trap) te beklimmen.
Deze monumentale trap verbindt de middeleeuwse stad met het heiligdom dat halverwege de rotswand ligt.
De trap telt 216 treden en werd eeuwenlang door pelgrims beklommen. In de Middeleeuwen was het gebruikelijk dat pelgrims de trap op hun knieën opgingen als teken van boetedoening en devotie. Na de zware klim konden zij bidden in de kapellen van het heiligdom en eer bewijzen aan de Zwarte Madonna.

Bij de basiliek werden we verwelkomd door prachtige orgelmuziek. De dienst was net afgelopen en na even te hebben gewacht konden wij de kerk bezichtigen.
Daarna ben ik nog naar de kapel met de Zwarte Madonna gelopen. Dit beeld is het beroemdste religieuze symbool van Rocamadour en bevindt zich in de Chapelle Notre-Dame, een van de kapellen van het heiligdom. Al sinds de 12e eeuw trekken pelgrims uit heel Europa naar Rocamadour om het beeld te vereren. Koningen, edelen en gewone gelovigen maakten de reis naar deze afgelegen plek in de hoop op bescherming, genezing of een behouden terugkeer van een gevaarlijke reis.

Het beeld is uit hout gesneden en dankt zijn naam aan de donkere kleur. Lange tijd dacht men dat het bewust zwart was gemaakt, maar waarschijnlijk is de donkere tint ontstaan door de ouderdom van het hout en de rook van de duizenden kaarsen die hier door de eeuwen heen hebben gebrand.

Hierna zijn we met de lift (€ 5,50 enkele reis voor twee personen) omhoog naar het Château de Rocamadour gegaan, dat boven op de rand van de hoge klif ligt. Via smalle trappen klommen we naar de vestingmuren. Vanaf hier heb je een schitterend uitzicht over de middeleeuwse stad, de kapellen en de groene vallei van de Alzou. Jammer genoeg werkte het regenachtige weer niet echt mee.

Vervolgens zijn we bovenlangs teruggelopen naar L'Hospitalet. Daar hebben we in een restaurant genoten van een heerlijke salade met gesneden eendenborst, broodjes met foie gras en een goed glas wijn. Het smaakte uitstekend, al moet je eigenlijk niet te veel nadenken over het dierenleed dat erachter schuilgaat.

We zijn door de regen terug gewandeld naar de camper. Ondanks het natte weer vonden we Rocamadour een indrukwekkende bezienswaardigheid. De bijzondere ligging tegen de rotswand, de rijke geschiedenis en de eeuwenoude pelgrimssfeer maken dit zonder twijfel tot een van de mooiste plaatsen die we tijdens onze reis hebben bezocht.

We reizen weer een stukje dichter naar Nederland toe. Deze keer kozen we voor een camperplaats van Camping-Car Park (CC28771) voor € 11,10 per nacht inclusief stroom.
Na een mooie tocht over binnenwegen kwamen we in de regen aan in Brantôme. De camperplaats was voor een wat grotere camper niet heel eenvoudig te bereiken, maar uiteindelijk is het toch gelukt. Nadat we een plekje hadden uitgezocht dat niet al te modderig was, zijn we ondanks de regen naar het oude centrum gelopen.
Via een van de oude straatjes kwamen we bij de Abdij van Saint-Pierre. Dit is hét monument van Brantôme en een van de belangrijkste religieuze gebouwen van de Dordogne. Volgens de overlevering werd de abdij in 769 door Karel de Grote gesticht als benedictijner abdij. In de eeuwen daarna werd het klooster meerdere malen verwoest, onder andere tijdens Vikinginvallen in de 9e eeuw, maar telkens weer opgebouwd.
De abdij ligt op een spectaculaire locatie tegen een hoge kalkstenen rotswand aan de rivier de Dronne. Een deel van het complex is zelfs in de rots uitgehouwen. In deze grotten verbleven vroeger monniken en bevinden zich bijzondere reliëfs, waaronder het beroemde reliëf van het Laatste Oordeel.
Een van de opvallendste kenmerken is de romaanse klokkentoren. Deze staat niet boven de kerk, maar boven op de rots naast de abdij. De campanile wordt vaak genoemd als een van de oudste klokkentorens van Frankrijk.
In de abdijkerk worden relieken bewaard van Sint-Sicarius (Saint Sicaire), die volgens de christelijke traditie een van de onschuldige kinderen van Bethlehem was. Volgens de legende schonk Karel de Grote deze relieken aan de abdij, waardoor Brantôme eeuwenlang een belangrijk bedevaartsoord werd.
Wij wilden de abdij graag bezoeken, maar deze ging pas om 15.00 uur open. Daarom zijn we eerst verder gelopen naar de kerk en hebben we een wandeling door het centrum gemaakt.
Van het oorspronkelijke abdijcomplex zijn tegenwoordig nog de kerk uit de 11e en 13e eeuw, delen van het 14e-eeuwse klooster en verschillende latere kloostergebouwen bewaard gebleven. In deze voormalige kloostergebouwen zijn tegenwoordig onder andere het stadhuis en enkele musea gevestigd.
Vooral het uitzicht vanaf de rivierzijde is indrukwekkend. De abdijgebouwen, de hoge rotswand en de weerspiegeling in het water vormen samen een prachtig plaatje.
Daarna zijn we verder gelopen door enkele smalle straatjes van het oude centrum. Helaas oogde alles door de aanhoudende regen wat troosteloos en kwamen de historische gebouwen minder goed tot hun recht.
Morgen wordt er gelukkig droog en zonnig weer voorspeld. Dan kunnen we Brantôme nog eens op ons gemak verkennen en zullen we ongetwijfeld een heel andere indruk van dit mooie stadje krijgen.

We zouden vandaag eigenlijk nog een dag blijven staan om de omgeving per fiets te verkennen. Het weer werkte echter niet mee, dus besloten we 270 km verder te rijden naar een Camperplaats van Camping-Car Park (CC1542, € 14,64 per nacht inclusief stroom) in Villandry. Als extra cadeautje ligt hier het beroemde kasteel met zijn prachtig aangelegde tuinen.

Toen we aankwamen begon het te regenen, en daarna is het eigenlijk niet meer droog geworden.

Voor morgen worden mooiere weersomstandigheden voorspeld. Daarom blijven we nog een dag staan, zodat we op ons gemak het kasteel en de schitterende tuinen van Villandry kunnen gaan bekijken.

Het belooft vandaag een mooie dag te worden met veel zon. Op het programma staat een bezoek aan het Château de Villandry. Voor € 14,00 per persoon mogen we zowel het kasteel als de beroemde tuinen bezoeken.

We zijn eerst naar de tuinen van Villandry gelopen. Deze worden wereldwijd beschouwd als een van de mooiste renaissancetuinen van Frankrijk. De tuinen beslaan meer dan zes hectare en zijn aangelegd op verschillende terrassen met uitzicht over de Loirevallei. Hoewel ze eruitzien alsof ze rechtstreeks uit de 16e eeuw komen, zijn de huidige tuinen vanaf 1906 zorgvuldig gereconstrueerd door Joachim Carvallo op basis van oude renaissanceontwerpen.

Via het kasteel zijn we naar de hoger gelegen terrassen gelopen. Vanaf hier heb je een prachtig uitzicht over de verschillende tuinen met hun strakke geometrische vormen. Verschillende tuinlieden waren druk bezig de buxushagen te snoeien en de tuinen winterklaar te maken.

De siertuin, de Jardin d'Ornement, is waarschijnlijk het meest gefotografeerde deel van het domein. Vanaf de terrassen lijken de zorgvuldig gesnoeide buxushagen op een prachtig geborduurd tapijt. De tuin bestaat uit verschillende vakken die symbolisch verschillende vormen van liefde uitbeelden: tedere liefde, hartstochtelijke liefde, wispelturige liefde en tragische liefde. Elk vak heeft zijn eigen patroon van harten, lijnen en andere symbolen.

Naast de liefdestuin ligt een gedeelte dat aan muziek is gewijd. Hier vormen de buxushagen patronen die doen denken aan noten en muzikale composities. De combinatie van strakke groene lijnen en kleurrijke bloemen maakt deze tuin bijzonder indrukwekkend.

Daarna zijn we verder gelopen naar de watertuin. Deze bestaat uit een groot spiegelend bassin in een rustige, klassieke omgeving. Tijdens ons bezoek waren ze bezig met werkzaamheden om de watertuin te renoveren.

Vervolgens kwamen we in de Zonnetuin, een van de nieuwere delen van het park. Deze tuin vormt een mooi contrast met de strenge renaissancevormen van de andere tuinen. De Zonnetuin bestaat uit twee delen. De Wolkenkamer heeft slingerende wandelpaden tussen wit- en blauwgekleurde beplanting. De Zonneruimte is aangelegd rond een stervormige vijver en doet door de stralende vorm denken aan een zon. Jammer genoeg waren de meeste bloemen inmiddels uitgebloeid, maar de opzet van de tuin bleef indrukwekkend.

Wat verderop kwamen we bij de beroemde siermoestuin van Villandry. Dit is waarschijnlijk de bekendste moestuin ter wereld. De tuin bestaat uit negen identieke vakken waarin groenten niet alleen worden geteeld om te oogsten, maar ook worden gebruikt als decoratieve elementen. Rode kool, snijbiet, basilicum, sla en prei vormen samen kleurrijke patronen die vanaf de terrassen op een groot mozaïek lijken.
Het ontwerp is gebaseerd op het renaissance-idee dat schoonheid en nut hand in hand kunnen gaan. De kleurrijke groentebedden worden omlijst door lage buxushagen en doorsneden door rechte paden en waterlopen. Het was prachtig om te zien hoe gebruik wordt gemaakt van de verschillende kleuren en vormen van groenten, kruiden en bloemen.

Na het bezichtigen van de tuinen zijn we het kasteel gaan bekijken.

Op deze plek stond oorspronkelijk de vesting Colombiers. In 1189 ontmoetten de Franse koning Filips II Augustus en de Engelse koning Hendrik II Plantagenet elkaar hier om vrede te sluiten. In 1532 kwam het domein in handen van Jean Le Breton, minister van Financiën van koning Frans I. Hij liet vrijwel de gehele middeleeuwse burcht afbreken, met uitzondering van de oude donjon (toren), en bouwde het huidige renaissancekasteel dat in 1536 werd voltooid.
Door de eeuwen heen wisselde het kasteel meerdere keren van eigenaar. In de 18e eeuw liet de markies van Castellane het moderniseren en na de Franse Revolutie kwam het zelfs enige tijd in handen van de familie Bonaparte.
Aan het begin van de twintigste eeuw verkeerde het kasteel in vervallen staat. In 1906 werd het gekocht door Joachim Carvallo en zijn vrouw Ann Coleman. Dankzij hun enorme restauratieproject werden zowel het kasteel als de tuinen in hun oude glorie hersteld.

Binnen zijn verschillende salons, ontvangstruimten en slaapkamers ingericht met antiek meubilair, wandtapijten, schilderijen en decoratieve voorwerpen uit verschillende eeuwen. Overal staan grote boeketten met verse bloemen, waardoor het lijkt alsof de bewoners elk moment kunnen terugkeren.
De eetzaal behoort tot de mooiste vertrekken van het kasteel. De grote schouw, houten betimmeringen en zorgvuldig ingerichte tafels laten zien hoe belangrijk gastvrijheid was binnen de Franse adel.
De keuken vonden wij kleiner dan verwacht, maar deze geeft toch een goed beeld van het werk dat vroeger nodig was om een groot huishouden draaiende te houden.
Een bijzonder element is de renaissancetrap met haar brede rechte treden. Via deze trap kom je bij de slaapkamers en een galerij met schilderijen uit de zeventiende eeuw, voornamelijk van Spaanse meesters.
Vanuit de bovenverdieping kijk je uit over de siertuin, de moestuin en de watertuin. Het uitzicht is werkelijk schitterend.
Ik heb zelden een kasteel gezien dat zo mooi gerestaureerd is en tegelijkertijd zo persoonlijk aanvoelt. Het lijkt alsof de bewoners even de deur uit zijn en ieder moment kunnen terugkomen.

Na ons bezoek hebben we nog heerlijk buiten in de zon gezeten en genoten van deze prachtige dag in Villandry.

Na een koude nacht zijn we weer op zoek gegaan naar een andere overnachtingsplek. We zijn naar Saint-Lubin-des-Joncherets gereden, naar camperplaats CC197430 (€ 14,30 per nacht inclusief stroom). Dit is een nieuwe camperplaats die is aangelegd op het terrein waar vroeger een textielfabriek stond.

In de 19e en het begin van de 20e eeuw vestigden zich langs de rivier de Avre verschillende bedrijven die het rivierwater gebruikten voor hun productieprocessen. Onder deze bedrijven bevonden zich ook textielondernemingen, waaronder spinnerijen en weverijen die werk boden aan veel inwoners uit de omgeving. De textielindustrie profiteerde van de gunstige ligging tussen de regio's Beauce, Perche en Normandië.

Toen de industrialisatie op gang kwam, groeide Saint-Lubin-des-Joncherets van een bescheiden plattelandsdorp uit tot een belangrijk industrieel centrum in de Avre-vallei. Later kregen ook metaal- en machinefabrieken een belangrijke plaats binnen de lokale economie. Wanneer de textielfabrieken precies hun deuren hebben gesloten, heb ik helaas niet kunnen achterhalen.

Later in de middag zijn we nog wat boodschappen gaan doen. Het beloofde een koude nacht te worden.

We zijn vandaag we naar Le Tréport gereden, waar we de camper hebben neergezet op Aire Camping-Car Le Tréport (CC29159, € 8,50). Er was nog plaats genoeg.

We wilden Le Tréport gaan verkennen en hebben even getwijfeld of we de lift naar beneden zouden nemen of de trap. Uiteindelijk kozen we voor de lange trap die ons naar de oude haven bracht. Daar wilden we eerst kijken of we ergens iets konden eten. We hadden een restaurant gevonden waar een grote schaal met verschillende schaaldieren werd geserveerd, maar daar was helaas geen plaats meer. Daarom zijn we verder gelopen en vonden we een ander restaurant. Jorrit koos voor gegratineerde coquilles en ik voor mosselen met Rochefort. Het was erg lekker.

We zagen dat de deuren van de markthal open stonden en zijn even naar binnen gelopen. Hier werden uitsluitend vis, schaaldieren en andere zeevruchten verkocht.

Daarna zijn we doorgelopen naar het havenhoofd van Le Tréport. Hier stond een verdedigingswerk dat deed herinneent aan het strategische belang van de haven. Door de ligging aan de ingang van de haven kon men van hieruit zowel de scheepvaart als de kustlijn in de gaten houden. Eeuwenlang vormde de haven een belangrijke toegangspoort voor vissers- en handelsschepen, waardoor bescherming tegen invallen en aanvallen noodzakelijk was. Tegenwoordig rest er nog een opvallend historisch element aan het einde van de pier, met een prachtig uitzicht over zee en de indrukwekkende krijtrotsen langs de kust.

Het strand naast het havenhoofd ligt bezaaid met ronde keien en vuurstenen die afkomstig zijn uit de witte krijtrotsen.
De geologische geschiedenis van zulke stenen begon zo'n 70 tot 100 miljoen jaar geleden, toen grote delen van Noordwest-Europa bedekt waren door een warme, ondiepe zee. Op de zeebodem leefden talloze microscopisch kleine organismen, zoals sponzen en andere dieren met kiezelhoudende skeletdelen. Na hun dood zakten deze resten naar de zeebodem.
Tijdens het verstenen van de kalkafzettingen verzamelde opgelost silicium zich plaatselijk tot harde knollen vuursteen. Deze vuursteen ontstond dus niet als een afzonderlijke laag, maar als knollen en banken in het omringende krijtgesteente.
De witte buitenlaag die je ziet wordt een cortex of verweringskorst genoemd. Die ontstaat doordat de vuursteen langdurig wordt blootgesteld aan water, vorst en chemische verwering. Onder die witte huid blijft de vuursteen veel donkerder en harder.
Vuursteen breekt met een zogenaamde schelpvormige breuk. Dat zie je mooi aan de gevonden steentjes. De scherpe, gebogen breukvlakken maakten vuursteen duizenden jaren lang tot een belangrijk materiaal voor werktuigen, messen en pijlpunten in het stenen tijdperk.
Aan het einde van de middag zijn we met de lift naar boven gegaan en weer teruggelopen naar de camper. Onderweg genoten we nog van het uitzicht op de haven, de krijtrotsen en de zee. Het was een mooie dag in een plaats die niet alleen een rijke maritieme geschiedenis heeft, maar ook een bijzonder geologisch verleden laat zien.